 محمد مهدی حبیبی
در جامعۀ امروز ما، به جز عده ای که حکومت موجود را بی عیب می دانند و بدین ترتیب انجام هر تغییری را بی مورد می دانند، عدۀ زیادی از مردم به بهتر شدن و اصلاح کشور و حکومت می اندیشند، شرایط را درک کرده و می فهمند که بسیاری از امور مملکتی باید تغییر کند. اما این تغییر و اصلاح راه های گوناگونی دارد، این راه های گوناگون بستگی به دید افراد به شرایط حاضر است...
در جامعۀ امروز ما، به جز عده ای که حکومت موجود را بی عیب می دانند و بدین ترتیب انجام هر تغییری را بی مورد می دانند، عدۀ زیادی از مردم به بهتر شدن و اصلاح کشور و حکومت می اندیشند، شرایط را درک کرده و می فهمند که بسیاری از امور مملکتی باید تغییر کند. اما این تغییر و اصلاح راه های گوناگونی دارد، این راه های گوناگون بستگی به دید افراد به شرایط حاضر است. هر شخصی وضعیت موجود را به ایده آل های شخصی خود مقایسه می کند و نسبت به دیدی که پیدا می کند، راه حلی را پیش پای خود و یا جامعه اش می بیند. عده ای ایده آل های خود را دقیقاً بر این شرایط منطبق می بینند، پس با رضایت کامل به زندگی عادی خود ادامه می دهند، عده ای منطق شرایط حاکم را درست می دانند ولی عقیده دارند که برخی از افراد اشتباهی در جای خود نشسته اند، پس با عوض شدن این افراد آنها دیگر مشکلی ندارند مانند برخی دوم خردادی ها. ولی عده ای هم هستند که اصل اندیشه را اشتباه می دانند و در پی اصلاح اندیشه حاکم هستند، که طبیعی است در این صورت دیدگاه های رادیکال تری نمود پیدا می کند.
دیدگاه هایی که معتقد به اصلاح اندیشه حاکم است در جامعه زیاد است و همانطور که گفتم بستگی به سنجش اجتماع و حکومت کنونی است. برخی بر این باورند که کشورشان (ایران) اشغال شده است و بنا بر این سنجش راه حل هایی نسبتاً تند را انتخاب می کنند، در اینجا برای چند دقیقه ای عینکی خواهیم زد که کشور و وضع موجود را همانند آنها ببینیم، و سپس ببینیم که آیا آنها و کارهای تندشان از این نگاه درست است یا خیر.
بی شک وقتی می گوییم جایی اشغال شده، یعنی اینکه قبلاً از آنِ کسی بوده است و شخص یا اشخاص تازه ای که هیچ ربطی به آن جا ندارند به زور آنجا را از صاحبان اصلی آن گرفته اند و چون کسی که جایش و مالش گرفته شده باشد ساکت نمی تواند بنشیند همیشه جنگی و درگیری میان دو طرف در جریان است تا یک طرف از پای در بیاید.
جمهوری اسلامی حکومت روحانیون است و دیدگاه روحانیون بر همه چیز برتری دارد، این روحانیون ملی گرایی را کفر می دانند، بیشتر در حوزه های علمیه خارجی درس خوانده اند، شخص ولایت فقیه هم باید آیت اللهی باشد که آیت الله ها انتخاب کرده اند.آنها مرزهای کشور ها و ملت ها را در نوردیده و در پی ایجاد حکومت (به اصطلاح خودشان) خدایی هستند و برای آنها اهمیت ندارد که این حکومت را در ایران داشته باشند یا در هر جای دیگر دنیا؛ آنها حکومت اولیه خود را ایجاد و پس از آن در پی صادر کردن این حکومت خدایی به همه دنیا هستند.
منابع طبیعی ایران زمین به فروش می رسد و به جای اینکه پول نفت سر سفرۀ ایرانیان بیاید، بمب می شود و در دست حزب الله و حماس و گوشۀ خیابان برای تکه تکه کردن مردم بی گناه، همچنین شورای شهر تهران تصویب می کند که سه ملیارد تومان به شیعیان جنوب لبنان کمک کند.
از آنجا که درگیری همیشگی بین اشغالگر و اشغال شدگان وجود دارد، نیروهای اشغالگر به اجبار دست به نیروی نظامی شدید(میلیتاریسم) و تدابیر امنیتی غیرعادی می برد و همیشه سعی در سرکوب نیروهای مردمی که مالک اصلی آن سرزمین هستند دارند. نیروی انتظامی شبانه روز به جای تنگ کردن حاشیه امینت برای دزدان و غارتگران، بر مردم عادی فشار وارد می کنند، بر زنان، جوانان، دانشجویان، کارگران و... . آنها همه جا هستند، در پارک، خیابان و حتی خصوصی ترین مکان های زندگی. آنها به جوانان و مردم، بی دلیل یورش می برند. از طرفی نیروهای اطلاعاتی به دلیل اینکه ملی گرایی را کفر می دانند، کسانی که برای زنده نگهداشتن نام خلیج فارس تجمع کرده اند را کتک می زند، به آنها فحاشی می کند و آنها را دستگیر می کند. گفتن ایران، ایران در کشورمان چندان کار ساده ای نیست.
روحانیون در حالی شاهان ایران باستان را جبار و زورگو می خوانند که خودشان بی رحم ترینِ ستمگران هستند، شاید آنها تاریخ را به درستی نمی دانند، شاید کتاب های دانشگاهی یی که در خود دانشگاههای جمهوری اسلامی تدریس می شود را نخوانده اند تا در مقایسه آن زمان و اکنون پی ببرند که کدام یک جبارند، شاید اعلامیه جهانی حقوق بشر کوروش را نخوانده اند، شاید... . در اداره جات رده بالا، نیروی انتظامی و بیشتر جاهایی که روحانیون آنجا را اداره می کنند، با مردم در نهایت بی احترامی و مانند یک شهروند درجه دو صحبت می شود. آنها به تمام چیزهایی که یک انسان در درجه اول و یک ایرانی در درجه دوم به آنها اهمیت می دهد، دهن کجی می کنند. در کتاب های آنان هیچ نشانه ای از فرهنگ این سرزمین نیست، تاریخ آنها سراسر آن چیزی است که در حجاز و شام و . . . اتفاق افتاده است. همه الگوهای آنها با این کشور متفاوت است، همه سنت ها، همه دل خوشی ها و همه قانون ها. انگار که هیچ رابطه ای مردم و آنان نیست. به همین دلیل همیشه در یک بحران روانی، ترس و دلهره از خیزش به سر می برند.
در اندک زمانی به مال مردم یورش می برند و فردی را از عرش به فرش می رسانند، و برعکس، کسانی وابسته به آنها هستند که یک شبه به تمام آن چیزهایی که سالها زحمت و تلاش می خواهد، می رسند. آنها از مردم مالیات های سنگین و بی نسبت با درآمد ها می گیرند. در هر اداره ای که پا بگذاری باید حقوق ماهت را رشوه بدهی ؛ خلاصه اینکه شرایط اقتصادی هم مانند یک کشور اشغال شده است.
نمایندگان واقعی مردم حق انتخاب ندارند، تنها آنهایی حق دارند وارد دستگاه سیاسی کشور بشوند که از وابستگان آنها باشند(رجال سیاسی باشند). اگر شخصی از حقوق مردم بگوید، به تبلیغ علیه نظام و براندازی محکوم می شود، یعنی حق مردم به گفتۀ خود آنها در تضاد کامل با بقایشان است. رئیس جمهور در نشست سران کشورهای عربی شرکت می کند و در آنجا هیچ اعتراضی به تهدیدات کشورهای عرب نمی دهد، در در جواب اینکه کشورهای عربی به مرزهای ایران حمله می کنند فقط لبخند می زند!
همه اقوام ایرانی را برنمی تابند، به همه آنها و به خصوص مرزنشینان ستم می کنند و در پی جدایی افکنی بین این اقوام هستند؛ چرا؟ چون شاید خودشان را جزو هیچ یک از این اقوام نمی دانند، شاید خودشان را دشمن همه این اقوام می دانند، به جوانان ترکمن تیراندازی می کند، دست و پای بلوچ ها را قطع می کند، اهوازی ها را به جرم های دروغِ بمب گذاری دار می زند، دانشجوی کرد را در خفا می کشد، آذری ها را زیر فشار قرار می دهد و ... .
این دسته از افراد که اینگونه به مسائل ایران نگاه می کنند و در ضمن مسئولیتی که روی دوش خود احساس می کنند، راهی به جز سرنگونی رژیم نمی بینند و برای این منظور چند نوع انقلاب می تواند آنها را به هدفشان برساند، اما بیشتر از آنکه نوع براندازی برایشان مهم باشد، خود براندازی و زمان هرچه زودتر آن را مهم می دانند. آنها ترسی ندارند که با دشمن اشغالگر کشورشان فیزیکی درگیر شوند چون جنگ بسیاری چیزها را به دنبال دارد، آنها نمی توانند صد در صد خشونت را رد کنند.
حال آیا حق دارند، در صورتی که چنانچه اشاره شد کشورشان را اشغال شده می بینند، با جنگ برضد اشغالگر برخیزند و هدف اصلی شان را پیروزی در جنگ با اینان قرار بدهند؟
این یکی از دیدگاه ها درباره حاکمیت در ایران کنونی بود، در مقاله بعدی به کند و کاو در افکار گروهی می پردازیم که با اوضاع کنونی هیچ مشکلی ندارند و از این حاکمیت دفاع می کنند.
- اشاره به دانشجوی دانشگاه پیام نور سنندج که در اداره اطلاعات این شهر کشته شد. رک پنجشنبه ۲۷ دی 86 خبرنامه امیرکبیر
|
