هجدهم تیرماه، یادآور ایستادگی دانشجویان است، روزی که خوابگاههای دانشجویان چند دانشگاه تهران به خاک و خون کشیده شد، روزی که لباس شخصی ها با تمام قوا به دانشجویان حمله بردند، آنها را کتک زدند، از بالای ساختمان به بیرون پرت کردند و بسیاری از آنان را دستگیر کردند. در این حادثه زندگی بسیاری از جوانان کوشنده میهن از بین رفت که بی گمان بسیاری از آنها را می شناسید.

این روز، روزی نیست که بتوان آنرا به سادگی از حافظه ها پاک کرد، یاد عزت ابراهیم نژاد(شهید کوی دانشگاه در هجدهم تیر)، اکبر محمدی (قربانی هجدهم تیر که چند سال بعد در زندان به طرز مشکوکی فوت کرد) و بسیاری دیگر از قربانیان در خاطره ها باقی خواهد ماند. هنوز کسانی هستند که از سال هفتاد و هشت تا کنون در زندان به سر می برند، مانند بهروز جاوید تهرانی که پس از گذشت نه سال از واقعه هجدهم تیر هنوز زندانی است و در وضعیت جسمانی بدی به سر می برد.

دانشجویان و مردم هر ساله این روز را که نماد جنبش دانشجویی در سالهای پس از انقلاب است گرامی می دارند؛ و ما نیز در این روز خود را همراه دیگر دانشجویان می بینیم و در صف آنان می ایستیم و سعی خواهیم کرد که یاد این روز را، باشکوه نگه داریم. ما خواستار رسیدگی به پرونده عاملان قتل عزت ابراهیم نژاد و اکبر محمدی و دیگر کشته شدگان در زندان مانند ولی الله فیض مهدوی،زهرا کاظمی،زهرا بنی یعقوب،ابراهیم لطف اللهی و دیگران هستیم و همچنین خواستاریم زندانیانی که به دلیل اعتقاداتشان در زندان به سر می برند هرچه زودتر آزاد شوند. بهروز جاوید تهرانی به عنوان تنها زندانی که ما از زندانیان هجدهم تیر می شناسیم باید آزاد شود.

همچنین بسیاری از دانشجویان سراسر کشور در زیر فشار نیروهای امنیتی قرار دارند. بسیاری از این دانشجویان به تعلیق تحصیل یا محرومیت از تحصیل محکوم شده اند، تعدادی از آنان در زندان و بازداشت به سر می برند و تعدادی از آنان با وثیقه های سرسام آور آزادند و منتظرند تا دادگاه های آنها تشکیل شود. دانشجویی که باید بوسیله هوش و تیزبینی خود کمکی در راه پیشرفت کشور باشد، اینگونه درگیر می شود و در بسیاری از موارد مسیر زندگی او عوض می شود. علاوه بر این، مدتی است شاهد تجاوز مسئولین دانشگاه به دانشجویان در دانشگاه هستیم، به تازگی این گونه فسادهای اخلاقی از طرف مسئولین رده بالای حراست و کمیته انظباطی دانشگاه در دانشگاه های کرمانشاه،سهند تبریز و زنجان باعث برافروخته شدن دانشجویان در سراسر کشور شد. بدیهی است، تا زمانی که اینگونه ستم ها و فسادهای اخلاقی از دانشگاه ها رخت بر نبندد نمی توان از دانشگاه و دانشگاهیان انتظار تولید علم ، پژوهش و مطالعه داشت.